دغدغه های یک مامان

مامانِ بَد،بَد،بَد.

مژگان — 2012-01-24T17:19:02+01:00

دیروز داشتم کارهای خونه رو انجام میدادم که با به یادآوری یه خاطره یهو دلم گرفت .

شدیدا احساس گناه میکردم .

ولی مثل هر دفعه که این خاطره به یادم میاد و دلم میگیره

به خودم یادآوری کردم که از اون موقع خیلی گذشته و خدا رو شکر یاسمن حالا دیگه بزرگ شده. راستش یه بار که یاسمن سه سالش بود * و یه کار خیلی ناجوری کرده بود . نمیدونم باچه چیز خطر ناکی بازی کرده بود الان یادم نیست چی بود اما من حسابی ترسیده بودم و لازم بود که درست و حسابی تنبیه بشه که دیگه طرفش نره آخه حرف حساب حالیش نمیشد. من هم که خیلی ترسیده بودم و هم ناراحت بودم چند تا سیلی محکم زدمش . بچه چشماش پر اشک شده بود. خودش رو انداخت توی بغلم گریه میکرد و میگفت : مامان مامان و از دست خودم به خودم پناه میاورد.اما من که حسابی شوکه شده بودم باز هم یکی دو تا ضربه ی دیگه بهش زدم و بعد وقتی احساس کردم که اونقدر عصبانی و ناراحت هستم که ممکنه بچه زیر کتکهای خودم نفله بشه دستش رو گرفتم و بردمش توی اتاق خواب و در رو روش بستم . اونقدر گریه کردم که خودم بیحال شدم. بعد اومدم سراغ یاسی بیچاره همون جور روی زمین خوابش برد ه بود.

من مامان بدی بودم بدِ بدِ بد

اما راستش فکر میکنید اثر این تنبیه چه قدر موندگار بود ؟ یه ماه ؟یه هفته ؟یه روز؟ یه ساعت؟ آره تقربیا چیزی حول وحوش یه ساعت که بچه خواب بود. آخ که این بچه وقتی خواب بود چه معصوم و دلنشین بود و وقتی بیدار شد به قول قدیمیها انگار نه انگار که چیزی شده بود و کتکی خورده بود نه خانی اومده بود و نه خانی رفته بود. باز هم یه بچه تخس ولوس به نام یاسمن .

گلهایی که از قدیم توی باغ ننه بودن از ماجراهای ننه با خبرن اما اگه دوست دارید میتونید به

خدایا .......توبه

ننه ی دل سنگ دده ی دل نازک و ببه ی تخس برید شاید دلتون نسبت به این ننه نرم تر بشه .

باغ ننه ستاره بارون شده ...... خونه ی قلبش نور بارون شده

مژگان — 2011-10-16T03:56:55+01:00

سلام به گلهای همیشه بهار باغ ننه


میدونید امروز چه روزیه ؟

بله امروز روزیه که آقای عزیز دل گفت یا نسیب و یا قسمت و تورش رو به دریا انداخت

و یه گوهر گرانبهای بی نظیر یعنی من رو از آب صید کرد.

هی یادش بخیر.

امروز فرخنده سالگرد اسارت آقای عزیز دل در دستهای مبارک منه.


هنوز تحقیقات ادامه داره معلوم نیست چه کسی صیاده و کی صید .

خجسته سالروز ازدواج ما مبارک.

گلهایی که نگاهی به مطالب قبلی انداختن میدونن که زندگی ننه بالا پایین زیاد داشته

اینجوری نبوده که همیشه احساس کنه که بهترین شوهر عالم نسیبش شده

تازه بعضی وقتها ( شما که غریبه نیستید فکرهای بدی هم مثل جدایی و.......................

به سرش زده) . *

حتی گاهی در خلوت از خدا سوال کرده که : من که خودم رو به دست تو سپرده بودم ؟

آخه این چه سرنوشتی بود که رقم زدی ؟

اما حالا از گله و شکایت خودش خیلی شرمنده است.

حالادیگه فهمیده اونچه خداوند برای بنده اش می پسنده بهترینهاست.

وما انسانها فقط به خاطر اینکه از خیلی چیزها خبر نداریم و کوته فکر و عجولیم

کلی بی تابی میکنیم و شکایت میکنیم در نهایت ضرر میکنیم .

خلاصه حالا ننه میخواد بگه که چقدر خوشحاله و چقدر احساس آرامش میکنه .

و میخواد اعتراف کنه که آقای عزیز دل بهترین موهبتی بود که خدا به او عطا کرده .

شاید این حرفها برای ما پیرو پاتالها یه کم لوس و کلیشه ای به نظر برسه

ماها دیگه حرفهای دلامون رو با نگاه میزنیم.

یه جمله هم میخوام به آقای عزیز دل بگم (............................) همین

ببینید خودش فهمید.                                      .

اما شما که اینجا نیستید که حرفهای دل ننه رو از چشماش بخونید

راستی یه موضوع جالب دیگه و اون اینکه روز ازدواج ما روز 24 مهر ماه ،

روزمیلاد امام حسن عسگری(ع) بودو سال بعد درست در همین روز ،

یعنی 14 مهر دخترم یاسمن به دنیا اومد.

فکرش رو بکن آخه چند ا اتفاق خیلی مهم میتونه توی یه روز برای یه نفر اتفاق بیفته ؟

خلاصه امشب توی باغ ننه جشنه شما هم دعوتید .کادو یادتون نره .

گلها هر صبح برای سلام به خدا باز میشن.

مژگان — 2011-09-14T13:52:14+01:00

عزیزای ننه این پست رو برای دختر گلم و همه ی گلهای قشنگم که این روزها حال خوشی ندارن

گذاشتم .

گفته بودی دلگیرو خسته ای.

نگران نباش زندگی صد سال اولش سخته .

نگران قضاوت و نگاه هیچ کس نباید بود اگه کارمون درست باشه .

فقط نگاهت به خدا باشه .

و ستاره ی راهنمات عشق به خدا باشه اونوقت اگه توی کویر هم باشی به مقصد میرسی .

توی آتیش باشی سرد و گلستان میشه .توی دریا باشی شکاف میخوره و رد میشی.

از من بشو بی هدفی توی زندگی معنی نمیده .

وقتی صبح بلند میشی به خدا بگو سلام محبوبم . دوست دارم .از این لحظه هر کاری میکنم برای توئه .

میخوام به تو برسم . کمکم کن .

بگو مصطفی رو دوست دارم چون تورو دوست داره . خانواده ام رو دوست دارم

چون میدونم همه جا و هر لحظه سعی میکنن فقط کاری رو بکنن که تو دوست داری . دانشگاه میرم و

درس میخونم چون تو آدمهای نادان و کوته فکر رو دوست نداری .

میخوام درس بخونم تا مادر دانایی باشم . تا بچه ی خوبی تربیت کنم .

تا با هم به سوی تو حرکت کنیم .

اگه بدونی هر بار که به مصطفی محبت میکنی و میخندی خدا هم به تو لبخند میزنه ،

اگر بدونی هر کلمه که یاد بگیری یه قدم به خدا نزدیکتر میشی و خدا ازت راضیه .

اگر بدونی که تحمل گرمی هوا و تلاش کوشش تو بر عکس اون چیزی که فکر میکنی بیهوده و بی نتیجه

نیست . اونوقت این بیهودگی از بین میره و جای خودش رو به نشاط و شادی میده .

یادت باشه هر خوشی با ناخوشی کنارش معنی پیدا میکنه .

یادت باشه تا سنگ نباشه صدای شرشر دل انگیز آب رودخونه رو نمی شنویم

ببخش که با دلتنگیهام دلت را آزار میدم .

اما دلتنگیهای امروز من به خاطر فراموشیهای دیروز منه ، در اون لحظات و روزهایی که عشق حقیقی

خودم خدا رو از یاد برده بودم .

و حالا باعث میشه که تاوان این اشتباه هر چند مدت دلم رو آتش بزنه و آه افسوس دامنم رو بگیره .

عزیزم اون چیزی که تو رو دیوونه کرده اشتباه گرفتن هدفه .

به هدفت نگاهی دوباره بینداز .

مامان دوست دا ره اگه به تو سخت میگیره . چون نمیخواد یه روز مثل خودش غصه بخوری .

و دخترت رو ناراحت بکنی .

وقت داره میگذره وقت زیادی نداریم . پس به این زودی از تلاش خسته نشو.

بخصوص حالا که خدای مهربون درهای رحمتش رو به روت باز کرده .

بخند وبا شادیت دلها رو شاد کن .

باغ و گل و پرنده ،،، ننه جون چقدر قشنگه

مژگان — 2011-09-13T12:45:20+01:00

سلام به همه ی گلهای ننه

عزیزهای من دلم براتون خیلی تنگ شده بود .

فکر نکنید یه وقت ننه شما ها رو فراموش کرده ها ؟

من هر وقت که فرصتی داشته باشم به وبلاگ همه تون سر میزنم

و همه رو با هم باز میکنم و بعد میام از نت بیرون و همه رو سر حوصله میخونم .

اما کمتر فرصت میکنم براتون نظر بزارم یا مطلب جدیدی بنویسم .

از اینکه مدام بهم سر میزنید و احوالم رو میپرسید واقعا متشکرم .

چند بار به این دختره و شوهر جونش گفتم که از طرف من

یه عذر خواهی توی وبلاگشون برای همتون بزارن اما کو گوش شنوا؟

ایندوتا اینقده جیک تو جیک همن که اصلا یادشون میره ناهار چی خوردن.

خدا رو شکر ماکه شاکی نیستیم . به قول اصفهانی ها خوششون باشه

ما که بخیل نیستیم.

البته از حق نگذریم گاه و بیگاه یاد ننه هم میافتن .

امروز که اومدم سری به وبلاگ خودم بزنم دیدم دختر گلم از طرف من

یه مطلب عذر خواهی گذاشته .

دستش درد نکنه ولی نوش دارو بعد از مرگ سهراب ؟

تازه من ازش خواسته بودم که توی وبلاگ خودش از طرف من پیام بزاره

چون بچه ها به اون بیشتر سر میزنن.

اما خوب همین که بلاخره وقتی هم به جهت رضای ننه برداشت که البته

( رضیت الله عنهاانشاالله ) جای تشکر داره

خوب دیگه امروز اومدم به باغم یه صفایی بدم و به همه ی گلهای باوفایی که به یادم بودن سری بزنم .

آماده باشید اومدم .

عذر خواهی غیابی

مژگان — 2011-09-13T10:53:39+01:00

یاسی مینگارد :

همینجا از طرف مامانم از تمام دوستانی که بهش سر میزنن عذر خواهی میکنم
مامانم خیلی اصرار داشت که حتما از طرف خودش یه اطلاعیه برای دوستاش بدم که خیلی دیر این کارو کردم ، گفت به دوستاش بگم خیلی شرمنده که خیلی وقته بهتون سر نزدم ، سرم حسابی شلوغه ، و هزینه تلفن خیلی برام اومده

اینم پیام مامانی به من تو قسمت مسیج باکس:
چقدر بهت بگم از طرف من یه عذر خواهی توی وبلاگت بذار
من :

+:دی نوشت : انجام این عمر مهم رو بعد صدسال به خودم تبریک میگم
+هرکی با مامانم کار مهمی داشت میتونه بیاد تو وبلاگم بگه

سه شنبه ها

دست هنرمند

مژگان — 2011-06-29T02:56:36+01:00

ما چقدر میتوانیم متفاوت باشیم

من از جنس آبم و تو از جنس خاک

من جاری و خروشان و تو ساکن و خموش

من منعطف ولغزان و تو ساکن و بی تغییر

من همواره در حرکتم و هر زمان به شکلی

وتو هرگز حتی در فکرت هم به تحول نمی اندیشی

هیچ دستی نمی تواند من را در خود حبس کند

اما تو متعلق به دستی هستی که تو را برمی گزیند مگر آنکه به خواست خود تورا رها کند.

اگر کسی موفق شود من را در ظرفی حبس کند باز من را برای همیشه نخواهد داشت زیرا بخار میشوم و میگریزم .

آه ................

تفاوت من با تو از زمین تا آسمان است

در حیرتم که دست هنرمند آفریننده ی ما ، چگونه اینچنین پیوندی را رقم زد .

چه کسی میتوانست اینچنین ماهرانه ما را در کنار هم نگاه دارد و نواقصمان را با در کنار هم بودن تکمیل کند .

حالا ببین ؟!

آیا از این سفالینه ی زیبا و خوش تراش که از من وتو ساخته شده چیزی هنر مندانه تر و زیبا تر هم هست ؟

باغ ننه رنگ وارنگه وبلاگش چقدر قشنگه

مژگان — 2011-03-02T02:24:10+01:00

سلام برگلهای همیشه بهارم :

( با صدای بلند بخوانید ) به میمنت و مبارکی به همت دوگل نوشکفته عروس و داماد آینده یاسمن ( قیصر السلطنه ) و مصطفی (بابا اتی ) وبلاگ ننه رنگ و رویی تازه گرفت .

این دو عزیز زحمت کشیدند و با رنگ آمیزی جدید درو دیوار باغ دل ننه رو شاد کردن . انشالله به عمر آنها دست کم یه صد سالی اضافه بشه تا ما از فیوضات و محبتهای ایشان بیش از پیش مستفیض بشویم
ننه قربونشون بشه الهی برام کلی عکس سفارشی دانلود کردن و همینطور آهنگ ارمغان تاریکی با صدای محمد اصفهانی رو .
خلاصه ایول دارن. دستشون درد نکنه .
امیدوارم گلهای من از قالب جدید خوششون بیاد .
بدوید برید به ننه هاتون توی خونه تکونی عید کمک کنید.

قالب جدید

مژگان — 2011-03-01T15:22:19+01:00

سلام
من یاسمنم , دختره مامانم
انقدر گله داشتید از قالب قبلی ؛ دیدم دیگه چشماتون داره داغون میشه طی یک عملیات خیلی فوری قالب جدید رو افتتاح کردم ، امیدوارم که همگــــــــــــــی راضی باشید .

خوب مامان شیرینی قالب جدید رو بده
+ مصطفی داره اینجا هی میگه پیتزااااااااا بده

نور و گل و ستاره ، عید اومده دوباره

مژگان — 2011-02-21T04:00:31+01:00

تولد مهربانترین باغبان باغ توحیدو بهترین معلم عالم بشریت ، پیامبر نورو مهرو خورشید .حضرت محمد (ص) و امام صادق بر همه ی گلهای باغ ننه مبارک باد

عیدتون مبارک

سه سه سه ستاره ، ننه اومده دوباره

مژگان — 2011-02-19T15:11:00+01:00

سلام به گلهای باغ ننه :

امروز میخوام ادامه ماجراهای کانون رو براتون تعریف کنم

وقتی به اون وقتها فکر میکنم احساس شور و اشتیاق جوانی وجودم رو پر میکنه .

اون همه انرژی ، اون همه ساده اندیشی و سرخوشی ، اون دلی که به جز به خوبی فکر نمیکرد و اون چشمی که فقط خوبیها و قشنگیها رو میدید و اون قلبی که فقط محبت و عشق حالیش میشد کجا رفت ؟

افسوس که درسهای زندگی سخت و جانکاهه و آدم معصومیت و کودکی و صفای دلش رو لابه لای پیچ و خمش گم میکنه .

بگذریم

اون روزها حقوق ما ماهی پنجهزار تومان بود که با اینکه زندگی نسبت به حالا خرج کمتری داشت ولی باز هم برای مخارج یه دختر که از خانواده دوره و باید مخارج زندگی خودش رو مثل خورد و خوراک و گاها لباس یا خرج سفرو.................. به پردازه کم بود.

گاهی وقتها گرسنه میموندیم . و در طول روز فقط نون خشکی گیرمون میومد که بخوریم .گاهی هم خدا بیامرزدش پدر یکی از همکارها که شرکت نفتی بود غذای خودش رو میاورد تا با هم بخوریم و گاهی هم یه غذای اضافی گیرش میومد .

یادمه یه شب که آخر ماه بود و ما اصلا یه قرون هم پول نداشتیم و از گرسنگی شکممون به کمرمون چسبیده بود.ته وسایلمون یه مشت نخود چی کشمش توی یه نایلکس پیدا کرده بودیم .سفره ی خالی رو پهن کردیم و نخودچی و کشمش ها رو روش چیدیم و به هم تعارف میزدیم که :

- بفرمایید سر سفره .

- نه شما بفرمایید اول مهمان بعد میزبان.

- شما چی میل دارید؟

- لطفاً از اون پلو زعفرونی یه کفگیر مرحمت کنید.

- مرغ میل دارید یا قرمه سبزی ؟

- نه قربون دستتون من از این فسنجون میخورم.

- راستش من هم رژیم دارم جوجه کباب خالی بدون برنج میخورم .

- قربون دستتون لطفا اون تنگ دوغ رو بدیدبه من .

خلاصه اون شب گرسنه طی شد . فردا حقوق هامون رو واریز کرده بودند .غروب رفتیم ساندویچی و دلی از عزا در آوردیم . اما وقتی برگشتیم به خونه دیدیم که سرایدار کتابخونه با یه دیس چلو ومرغ خوش عطر پشت در منتظر وایساده توی دلمون به این بخت بد کلی فحش دادیم و آرزو میکردیم یا این مرغ دیشب بود یا امروز ما توی ساندویچی ولخرجی نمیکردیم .

من به همکارم گفتم که : غلط نکنم این بابا یه تقاضایی چیزی داره . شرط میبندم مرخصی میخواد .

اتفاقا فکرم کاملا درست بود . ایشون با گردنی کج و التماس دعا با این دیس مرغ به ما به نوعی رشوه میدا د و خوب بسوزه پدر دل رحمی و دلنازکی ما که حالا به خاطر عیال وار بودن آقا قبول کردیم و از اونجا که یخچال نداشتیم مجبور شدیم غذا رو زور زورکی فی المجلس بخوریم .

راستش اون موقع ها هلال احمر به مردم شهر که مشکل مالی داشتن نهارو شام میداد اما ما نمیدونستیم . خلاصه روزگار ما اینطوری بود.

دلم میخواد مطلب رو ادامه بدم اما چون خیلی زیاد میشه و ممکنه خوابتون ببره میزارمش برای دفعه ی بعد .
خدا حافظ گلهای قشنگ ننه .

تولد تولد تولدم مبارک

مژگان — 2011-02-06T03:39:30+01:00

گلهای ننه سلام :

   تولد , تولد, تولدم مبارک

بهمن ماه ماهیه که من پامو توی این دنیا گذاشتم .
و امسال به دلایل زیادی برام لذت بخش ترین سال تولدم بود
من جشن تولدهای زیادی برای خودم گرفتم . کوچیک هم که بودم مامانم برام جشن تولد میگرفت .
بهترین کادو ها رو هم توی روز تولدم گرفتم .خاطراتم از این روز بیشترش زیبا و بیاد ماندنی بوده .
اما یه چیز امسال با سالهای دیگه فرق داشت .
امسال با اینکه مثل سالهای قبل ریخت و پاش نکرده بودم بهترین سال تولدم بود . یه نکته ی مهم توش بود .
امسال تنها سالی بود که احساس کردم تازه متولد شدم و به وجود اومدنم ارزش داره .
عجیب نیست ؟    بعد از این همه عمر !
وحشتناکه ولی حقیقت داره .
احساس میکنم همه ی عمرم تا امروز به باد فنا رفته .
البته این به اون معنی نیست که هیچ کاری توی این مدت نکرده باشم ویا بیهوده زندگی کرده باشم .
نه.
این به این معنی است که راه رو بلد نبودم .
گیج گیجی میرفتم
به اصطلاح( گتره ای گز میکردم ).شاید نکات مثیتی هم بوده اما بدون نقشه کی تا به حال به مقصد رسیده ؟
جبرانش مشکله .اما مهم نیست چون تصمیم گرفتم نگذارم دیگه یک لحظه رو هم از دست بدم .
من تازه راه خودمو پیدا کردم . این راه مختص خودمه . نقشه اش به کار کس دیگه ای نمیخوره . اما به شما سفارش میکنم برید و تا دیر نشده نقشه ی راهتون رو بکشید .
تا گم نشید.
اما این تازه اولشه .
خدایا کمکم کن . تویی که بلاخره نقشه رو دستم دادی خودت هم در هر لحظه مواظبم باش . دستمو بگیر.هدایتم کن و مراقبم باش و لغزشهامو ببخش .ای مهربانترین مهربانان.

این روزها روزهای سرده ، دل ننه جون پر درده

مژگان — 2011-02-03T03:34:41+01:00

گلهای قشنگم :
قبل از هر چیز این ایام پردرد و مصیبت رو به همه ی شما گلهای عاشقم تسلیت میگم .
این روزها روزهایی هستند که بهترین عاشقهای دنیا عاشقی رو تموم کردن و به معشوق رسیدن و ما موندیم تا از مسیری که آنها با خون خودشون روشن کردن به سوی حق و برای حق و سعادت همیشگی قدم برداریم .
عزیزای ننه :
توی این هفته این بار دومه که میام کافی نت تا بهتون سر بزنم و با هم درددل کنیم . اما باور کنید دندون درد امانم رو بریده طاقت ندارم پای کامپیوتر بشینم.
دندون عقلم رو کشیدم البته جراحیش یک ساعت و نیم طول کشید . اما دردش هنوز سر جاشه .
همین الان از مطب دندون پزشک میام .
دکتر بخیه هارو کشید اما گفت این درد تا دو هفته ی دیگه هم ادامه داشته باشه طبیعیه .
برام دعا کنید که خدا به جای این درد به زندگیم برکت و آرامش بده .
انشاالله چند روز دیگه که دردم قابل تخمل تر شد به همتون سر میزنم .
دوستون دارم .

بدو بیا گل من ,کوچولوی خوشگل من , ننه برات قصه داره , فندق داره پسته داره

مژگان — 2011-01-24T03:23:04+01:00

سلام به گلهای سرحال و قشنگ باغ ننه :



بلاخره تمام شد



میپرسید چی تموم شد ؟
یه مرحله دیگه از زندگیه ننه .
و ننه یه پله به هدفهاش نزدیکتر شد .
بلاخره دوره ی کاردانی کامپیوتر به پایان رسید.
تازه توی آزمون کاردانی به کار شناسی دانشگاه آزاد شرکت کردم و قبول شدم . اما از اونجا که وضع مانی خرابه باید بیخیالش بشم تا بعد که دانشگاه دولتی شرکت کنم .
میدونید حالا که سنی ازم گذشته به علم دانش علاقمند شدم .
اما بچه دانشجو دارم نمیتونم هزینه ی دو نفر رو بدم . دانشگاه پیام نور هم رشته ی مورد علاقه ی من رو در این مقطع نداشت. خوب چاره ای نیست یه مدت صبر میکنم ببینم چی میشه .
بگذریم بهتره بریم سر خاطرات کانون
تا افتتاحیه کتابخونه ی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهر براتون گفته بودم .
برای این افتتاحیه خیلی زحمت کشیده بودیم . یه گروه سرود از دخترهای کوچولو درست کرده بودیم که ترانه ی زیر رو با آهنگ متن یکی از فیلمهای سینمایی اون موقع که اسمش گلنار بود با هماهنگی بسیار خوبی اجرا میکردن .

اون ترانه که خودم نوشته بودم این بود :



نگاه کن ببین اینجا زمین چون لاله زاره
پر گل مثل بهاره
ما باهم کار میکنیم شهرو آباد میکنیم
قلبهای ما ایمان داره ،دستهای مانیرو داره
دست به دست هم میدیم . همدل و یار هم میشیم
دستهای ما کوچیکه اما خیلی پرزوره ،
قلبهای کوچک ما پر از شادی و شوره .
کوچیک مثل خرگوشیم
اما فرز و باهوشیم
با فکرئپو تیزهوش و شاد
شهرو میکنیم آباد
شهرو با هم میسازیم
دشمن رو از پا میندازیم.

اگر آهنگ این ترانه رو شنیده باشید ،که بعید میدونم فیلم گلنار رو دیده باشید ،(فیلم مال حد اقل 20 سال پیشه ) متوجه میشید که چه سرود جالبی بوده اونم توی دوره ی بازسازی شهر .
خلاصه مسئولین خیلی خوششون اومده بود . و قول دادن به هر کدوم از دختر ها یه قواره چادری جایزه بدهند که وفای به عهد نکردن
کارتهای دعوت افتتاحیه رو هم دونه به دونه نقاشی و رنگ کرده بودیم .
روی دیوار های کتابخونه پر بور از تصاویر و اشعار زیبا .
یادمه بالای یکی از قفسه های کتاب یک تصویر برجسته ی گربه کشیده بودیم که از لای برگها داشت یواشکی نگاه میکرد و زیر پنجه هاش پربود از پر جوجه و این شعر که فکر کنم از مصطفی رحماندوست بود و من عاشقشم کنار این شکل نوشته شده بود.

آه ای گربه چرا
جوجه ام را بردی
رفتی و روی درخت
جوجه ام را خوردی
جوجه ی کوچک من
جوجه ی نازی بود
همدم کوچک من
باتو هم بازی بود
زود بردی از یاد دوستی را تو چرا ؟
هم شدم من بی دوست
هم تو ماندی تنها



   بازم میام تا بعد خدا حافظ

بیا گوش کن ننه قصه میخونه برات از شادی و غصه میخونه

مژگان — 2010-12-28T15:50:28+01:00

گلهای ننه : سلام ، به باغ من خوش اومدید . امشب میخوام ادامه ی ماجراهای کانون رو
براتون تعریف کنم .
راستش اون موقعها ما تازه نفس بودیم و پر از انرژی .
از سیاست و دوز و کلک و بده بستون های اداری چیزی نمی دونستیم سرمون گرم کارمون بود و با عشق و علاقه کار میکردیم .
اون موقع زمان بازسازی بود و ما به اینکه تلاش و کوششمون جهاد در راه خداست و باید پاک و خالص باشیم اعتقاد کامل داشتیم .
اون موقع سعی میکردیم ازوسایل محیط کارمون استفاده ی شخصی نکنیم .حتی چند تا خودکار خریده بودیم و با خودکار های کتابخونه قاطی کرده بودیم که اگر یه وقت با خودکار های کتابخونه کار شخصی انجام دادیم حلال باشه . آخ که چه عالمی داشتیم و چه خلوص و علاقه ای توی کارمون بود.
حدود سه ماه به صورت آزمایشی برای کانون با همون شرایطی که توی پست قبلی بهتون گفتم کار کردیم اون هم با چه مشقتی وحالا اینکه خانمی که مسئول انجام کارها بود چه اشتباهاتی کرد و کتابها رو اشتباهی ثبت کرده بود و بعدا موقع آمار گیری چه بلاهایی سر من اومد بماند .
بعد از این مدت برای گذینش اصلی رفتم تهران و دختر خاله ام به صورت حق التدریس جذب آموزش و پرورش شد . برای مدت یک ماه ما رو فرستادن دوره ی آموزشی توی شیراز که خودش حال و هوایی داشت برای خودش و شاید یه روز براتون تعریفش کردم .
بعد از اون کارم رو به عنوان مسئول کتابخونه شروع کردم . فکرشو بکنید یه دختر 17 ساله باشی ، توی یه شهر غریب و جنگ زده که شاید تعداد خانوارهای ساکن در شهر به 300 نمیرسید. اونوقت چند تا کارمند رسمی زیر نظرت باشن و تو قرار دادی باشی .؟!
عجب آش شعله قلم کاری . اون موقع من زیاد به مدیریت وارد نبودم و کارمند ها ی خدمات از سادگی و کم سن و سالی من سوء استفاده میکردن . یه روز مریض بودن و یه روز زنشون میزاید و یه روز هم با خواهش و التماس میرفتن دنبال کار بازساری خونه هاشون و از زیر کار در میرفتن .
اما باور کنید با همه ی اینها وقتی ازمدیر کل کانون پرورش فکری کشور و مدیر کل استان برای بازدید و افتتاحیه رسمی کتابخونه به اونجا اومدن از زیبایی محیط و سلیقه و کارهایی که توی کتابخانه انجام شده بود و اون زباله دونی رو به یکی از بهترین کتابخانه ها تبدیل کرده بود دهنشون باز موند و کلی از چیزی که میدیدن تعجب کردن . اما این موضوع بی دلیل نبود.
این مطلب خیلی طولانی شد . چون جریانها و اتفاقات مثل زنجیر به هم وصل شدن مجبورم موضوع رو همین جا قطع کنم و بقیه ماجرا رو بزارم برای بعد.
خدا حافظ تا یه شب دیگه .

یک شنبه یا دوشنبه بیا توی باغ با خنده

مژگان — 2010-12-20T04:03:11+01:00

عزیزای ننه :

وقتی که ما کوچیک هستیم دلمون پر از آرزوها و امید ها ست . به اطرافمون نگاه می کنیم و میگیم وقتی من بزرگ بشم اینکارو میکنم یا اون کارو میکنم گاهی هم میگیم من هیچ وقت این کارو انجام نمیدم . ولی تا وقتی بزرگ بشیم و سرنوشتمون رو در دست خودمون بگیریم خیلی زمان میگذره و دنیا چرخ میخوره و میخوره ومعلوم نیست که دور گردون با ما چی بکنه و از ما چی بسازه .اونوقت وقتی به عقب نگاه بکنیم ، از مسیری که طی کردیم تعجب میکنیم . و گاهی وقتها متوجه میشیم که از آرزوهای دوران کودکی خیلی دوریم . یا حتی بهشون رسیدیم اما اونقدر سگ دو زدیم که متوجه نشدیم و اون آرزو دیگه برامون رنگ و بویی نداره و ازش لذت نمیبریم و به خودمون با تعجب میگیم این همونی بود که آرزوشو داشتم ؟

آیا تابه حال فکر کردید که چرا اینطوریه ؟

جواب سوال ساده ولی مشکله . هیچ کس در کودکی به ما هدف درست و راه رسیدن به اون رو یاد نمیده . مامانا و بابا ها از شغل و پول ودکتری و پزشکی و مهندسی و..................... یه بت میسازن و جلومون میزارن و به ما یاد میدن که اینها هدف نهایی هر انسانی هستش و همه ی آدما اگه به اینا برسن به همه چیز رسیدن !؟

اما این فکر اشتباهه چون حتی اگه ما برای رسیدن به هر کدوم از این چیزها تلاش کنیم حتی اگر بهش برسیم هم تازه میبینیم که اول راهیم در حالی که خسته و درمونده شدیم و طا قت تلاش بیشتر رو نداریم . تازه رسیدیم به هیچ .

اشتباه اینجاست که همه ی اینها فقط وسیله ای برای رسیدن به هدف هستن ونه خود هدف . هدف همه ی انسانها رسیدن به آرامش و شادی و لذت ابدیست. هدف همه ی انسانها رسیدن به کماله .

ما از اول راه ندانسته و اشتباه استارت ماشینو رو زدیم و خوب راه رو هم بلد نبودیم .اصلاهدف درستی نداشتیم که راه رسیدن بهش رو بلد باشیم و اگه به ناکجا آباد نرسیم شانس آوردیم.

وگاهی هم توی مسیر درست میافتیم اما سختی وراهه مارو به بیراهه میکشه به امید اینکه از میون بر بریم وغافل از اینکهشاعر میگه:

(( این ره که تو میروی به ترکستان است ))

این مقدمه طولانی برای ادامه داستان زندگیه این ننه ی پیر لازم بود . من از مسیری که توی زندگی طی کردم یه نقشه ی جغرافیایی تهیه کردم تا آیندگان من ازاین نقشه استفاده کنن شاید پیدا کردن مسیر درست براشون راحت تر بشه و شاید که مثل من نزنن به جاده خاکی. البته من هنوز به هدف نرسیدم و این جسم خاکی مانع رسیدنم به هدف نهایی میشه .اما درس عبرتی هستم برای آیندگان .

من سال سوم نظری رو توی کرج درس خوندم .ولی از سال چهارم نظری (نظام قدیم ) رو اومدم پیش مادر بزرگم و از خانواده دور شدم . حالا اینکه چه جور پدر و مادرم بلاخره به این دوری رضایت دادن بماندچون خودش حکایت صد من ورق داره . اون سال من کنکور هم دادم و توی رشته ی دبیری ریاضی یا ریاضی محض بود (درست یادم نیست ) دانشگاه دولتی قبول شدم اما دیپلم ناقص مونده بود و چند تجدیدی داشتم که باید آذر ماه امتحان میدادم . بنابراین نرفتم دانشگاه . در مدت کوتاهی بعد از این موضوع من و دختر خاله ام به عنوان نیروی جدید به طور آزمایشی جذب کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شدیم دوره ی واقعا شیرینی بود شیرین ولی سخت . سال 67 بود و شهر جنگ زده و تازه بازسازی شروع شده بود .توی شهر روی هم صد تا خانوار هم شاید نبود. با این تفاصیل ما شبها توی کتابخونه میخوابیدیم . در کتابخونه از تو قفل نداشت و سرایدار شبها از بیرون در رو روی ما قفل میکرد . جاکولری ها هم خالی بود و هم بی حفاظ و هرکسی به راحتی میتونست از این قسمت وارد ساختمون کوچک کتابخونه بشه . کتابخونه هم که وسط یه محوطه ی مخروبه بود .فکرش رو بکنید ما دو تا دختر تنها اگه دزدی یا کسی ازدیوار وارد کتابخونه میشد ویا آتیش سوزی میشد ما هیچ راه فراری نداشتیم. بذارید دقیقا وضعیتمون رو براتون شرح بدم .

1- غالب اوقات آب نداشتیم.

2- توالت داشتیم ولی آفتابه نداشتیم

3- حموم داشتیم اما دوش نداشتیم علاوه براین آبگرمکن هم نداشتیم

4- مهم تر از همه چون توی دوره ی آزمایشی بودیم حقوق نداشتیم بنابراین پول هم نداشتیم و هر شب غالبا گرسنه بودیم

غذای ما اکثرا یه وعده نون و پنیر یا بادمجان سرخ کرده ویا تخم مرغ آب پز بود.البته بعضی وقتها از غیب برامون غذایی از طرف خاله ها یا مامان بزرگ میرسید.

علاوه برما دو نفر یه خانم دیگه هم توی کتابخونه کار میکرد که از کرمانشاه مامور شده بود و به ما ثبت کتاب رو یاد میداد.

یه دختر لوس سه ساله داشت و فقط در ساعات اداری با ما کار میکرد و شبها میرفت خونه . این خانم بااینکه حقوق و مزایا میگرفت یه ریال اضافه خرج نمیکرد.

یه بار که خیلی گرسنه بودم دیدم دست دخترلوس این خانم یه بسته بسکوئیت باغ وحشه و یه دونه هم به ما نمی داد . خلاصه من به دختر خاله ام گفتم : من بچه بابام نیستم اگه تا آخر این بسکوئیت را نخورم و صدای این بچه هم در نیاد . دختر خالم گفت : ببینیم و تعریف کنیم .

بچه رو با هر کلکی بود کشوندم توی اتاق هنر دور از چشم مامان جونش و بهش گفتم : ببینم تو میدونی یه خرگوش رو چطور میخورن ؟ گفت نه !

گفتم یه خرگوش بده تا نشونت بدم . اون هم یه خرگوش بسکویتی در آورد و به من داد. من هم گفتم اول باید سرش رو خورد بعد تنشو و بعد شکمشو .بعدهم خرگوش رو خوردم . بعد گفتم هی نیگاه کن یه خرگوش دیگه توی این پاکته هی اینجا رو نیگاه کن یه فیل . میدونی یه فیل رو چطور میخورن ؟ و جواب نه بود و خوب این فیل هم به سرنوشت خرگوش دچار شد.خلاصه من توی پاکت ماهی و پرنده و...................... خلاصه کل حیونای جنگل رو خوردم و بچه ی لوس خانم حتی پلک هم نزد ولی شکم گشنه ی من یه کمی سیر شد . در تمام این مدت دختر خالم که شاهد ماجرا بود از خنده غش کرده بود .

خوب بچه های گلم این مطلب خیلی طولانی شد بقیه ماجرا باشه برای دیدار بعد . خدا حافظ .