سلام به گلهای باغ ننه :

 امروز میخوام ادامه ماجراهای کانون رو براتون تعریف کنم

وقتی به اون وقتها فکر میکنم  احساس شور و اشتیاق جوانی وجودم رو پر میکنه .

 اون همه انرژی ، اون همه ساده اندیشی و سرخوشی ، اون دلی که به جز به خوبی فکر نمیکرد و اون چشمی که فقط خوبیها و قشنگیها رو میدید و اون قلبی که فقط محبت و عشق حالیش میشد کجا رفت ؟

 افسوس که درسهای زندگی سخت و جانکاهه و آدم معصومیت و کودکی و صفای دلش رو لابه لای  پیچ و خمش  گم میکنه .

 بگذریم

 اون  روزها  حقوق ما ماهی  پنجهزار تومان بود که با اینکه زندگی نسبت به حالا خرج کمتری داشت ولی  باز هم برای مخارج یه دختر که از خانواده دوره  و باید مخارج زندگی خودش رو مثل خورد و خوراک و گاها لباس یا خرج سفرو.................. به پردازه  کم بود.

گاهی وقتها گرسنه میموندیم . و در طول روز فقط نون خشکی گیرمون میومد  که بخوریم .گاهی هم خدا بیامرزدش پدر یکی از همکارها که شرکت نفتی بود  غذای خودش رو میاورد  تا با هم بخوریم و گاهی هم یه غذای اضافی گیرش میومد .

یادمه یه شب که آخر ماه بود و ما اصلا یه قرون هم پول نداشتیم و از گرسنگی شکممون به کمرمون چسبیده بود.ته وسایلمون یه مشت نخود چی کشمش توی یه نایلکس پیدا کرده بودیم .سفره ی خالی رو پهن کردیم و نخودچی و کشمش ها رو روش چیدیم  و به هم تعارف میزدیم که :

-           بفرمایید سر سفره .

-          نه شما بفرمایید اول مهمان بعد میزبان.

-          شما چی میل دارید؟

-          لطفاً از اون پلو زعفرونی یه کفگیر مرحمت کنید.

-          مرغ میل دارید یا قرمه سبزی ؟

-          نه قربون دستتون من از این فسنجون میخورم.

-          راستش من هم رژیم دارم جوجه کباب خالی بدون برنج میخورم .

-          قربون دستتون لطفا اون تنگ دوغ رو بدیدبه من .

.

.

.

.

.

خلاصه اون شب گرسنه طی شد . فردا حقوق هامون رو واریز کرده بودند .غروب رفتیم ساندویچی و دلی از عزا در آوردیم . اما وقتی برگشتیم به خونه دیدیم  که  سرایدار کتابخونه با یه دیس چلو ومرغ  خوش عطر پشت در منتظر وایساده  توی دلمون به این بخت بد کلی فحش دادیم و آرزو میکردیم یا این مرغ دیشب بود یا امروز ما توی ساندویچی ولخرجی نمیکردیم .

من به همکارم گفتم که : غلط نکنم این بابا  یه تقاضایی چیزی داره . شرط میبندم مرخصی میخواد .

اتفاقا  فکرم کاملا درست بود . ایشون با گردنی کج و التماس دعا با این دیس مرغ به ما به نوعی رشوه میدا د  و خوب بسوزه پدر دل رحمی و دلنازکی ما که حالا به خاطر عیال وار بودن آقا قبول کردیم و  از اونجا که یخچال نداشتیم مجبور شدیم غذا رو زور زورکی فی المجلس بخوریم .

راستش اون موقع ها هلال احمر به مردم شهر که مشکل  مالی داشتن نهارو شام میداد اما ما نمیدونستیم . خلاصه روزگار ما اینطوری بود. 

عزیزای ننه :

وقتی که ما کوچیک هستیم دلمون پر از آرزوها و امید ها ست . به اطرافمون نگاه می کنیم و میگیم  وقتی من بزرگ بشم  اینکارو میکنم  یا اون کارو میکنم گاهی هم میگیم من هیچ وقت  این کارو انجام نمیدم . ولی تا وقتی بزرگ بشیم و سرنوشتمون رو در دست خودمون بگیریم خیلی زمان میگذره و دنیا چرخ میخوره و میخوره   ومعلوم نیست که دور گردون با ما چی بکنه و از ما چی بسازه .اونوقت وقتی به عقب نگاه بکنیم ، از مسیری که طی کردیم تعجب میکنیم . و گاهی وقتها متوجه میشیم که از آرزوهای دوران کودکی خیلی دوریم . یا حتی بهشون رسیدیم  اما اونقدر سگ دو زدیم که متوجه نشدیم و اون آرزو دیگه برامون رنگ و بویی نداره و ازش لذت نمیبریم  و به خودمون  با تعجب میگیم  این همونی بود که آرزوشو داشتم ؟

آیا تابه حال فکر کردید که چرا اینطوریه ؟

جواب سوال ساده ولی مشکله . هیچ کس در کودکی به ما هدف درست و راه رسیدن به اون رو یاد نمیده . مامانا و بابا ها  از شغل و پول ودکتری و پزشکی و مهندسی و..................... یه بت میسازن  و جلومون میزارن و به ما یاد میدن که اینها هدف نهایی  هر انسانی هستش  و همه ی آدما  اگه به اینا برسن به همه چیز رسیدن !؟

اما این فکر اشتباهه  چون حتی اگه ما برای رسیدن به هر کدوم از این چیزها تلاش کنیم حتی  اگر بهش برسیم هم تازه میبینیم که اول راهیم  در حالی که خسته و درمونده شدیم و طا قت تلاش بیشتر رو نداریم . تازه رسیدیم به هیچ .

اشتباه اینجاست که همه ی اینها فقط وسیله ای برای رسیدن به هدف هستن ونه خود هدف . هدف همه ی انسانها رسیدن به آرامش و شادی و لذت ابدیست. هدف همه ی انسانها رسیدن به کماله .

ما از اول راه ندانسته و اشتباه استارت  ماشینو رو زدیم و خوب  راه رو هم بلد نبودیم  .اصلاهدف درستی نداشتیم  که راه رسیدن بهش رو بلد باشیم و اگه به ناکجا آباد نرسیم  شانس آوردیم.

وگاهی هم توی مسیر درست میافتیم اما سختی وراهه مارو به بیراهه میکشه به امید اینکه  از میون بر بریم وغافل از اینکهشاعر میگه:

(( این ره که تو میروی به ترکستان است ))

این مقدمه طولانی برای ادامه داستان زندگیه این ننه ی پیر لازم بود .  من از مسیری که توی زندگی طی کردم  یه نقشه ی جغرافیایی تهیه کردم  تا آیندگان من ازاین نقشه استفاده کنن شاید پیدا کردن  مسیر درست براشون راحت تر بشه و شاید که مثل من نزنن به جاده خاکی. البته من هنوز به هدف نرسیدم  و این جسم خاکی مانع رسیدنم به هدف نهایی میشه .اما درس عبرتی هستم برای آیندگان .

من سال سوم نظری رو توی کرج درس خوندم .ولی از سال چهارم نظری (نظام قدیم ) رو اومدم پیش مادر بزرگم و از خانواده دور شدم . حالا اینکه چه جور پدر و مادرم بلاخره به این دوری رضایت دادن بماندچون خودش حکایت صد من ورق داره . اون سال من کنکور هم دادم و توی رشته ی دبیری ریاضی یا ریاضی محض بود (درست یادم نیست ) دانشگاه دولتی قبول شدم اما دیپلم ناقص مونده بود و چند تجدیدی داشتم که باید آذر ماه امتحان میدادم . بنابراین نرفتم دانشگاه . در مدت کوتاهی بعد از این موضوع  من و دختر خاله ام به عنوان نیروی جدید به طور آزمایشی  جذب کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان  شدیم دوره ی واقعا شیرینی بود  شیرین ولی سخت . سال 67 بود و شهر جنگ زده و تازه بازسازی شروع شده بود .توی شهر روی هم صد تا خانوار هم شاید نبود. با این تفاصیل ما شبها توی کتابخونه میخوابیدیم . در کتابخونه از تو قفل نداشت و سرایدار شبها از بیرون  در رو روی ما قفل میکرد . جاکولری ها هم خالی بود  و هم بی حفاظ و هرکسی به راحتی میتونست از این قسمت وارد ساختمون کوچک کتابخونه بشه . کتابخونه هم که وسط یه محوطه ی مخروبه بود .فکرش  رو بکنید  ما دو تا دختر تنها اگه  دزدی  یا کسی ازدیوار وارد کتابخونه میشد  ویا آتیش سوزی میشد ما هیچ راه فراری نداشتیم. بذارید دقیقا وضعیتمون رو براتون شرح بدم .

1-      غالب اوقات آب نداشتیم.

2-      توالت داشتیم  ولی آفتابه نداشتیم

3-      حموم داشتیم  اما دوش نداشتیم علاوه براین آبگرمکن هم نداشتیم

4-      مهم تر از همه چون توی دوره ی آزمایشی بودیم حقوق نداشتیم بنابراین پول هم نداشتیم و هر شب غالبا گرسنه بودیم

غذای ما اکثرا یه وعده نون و پنیر یا بادمجان سرخ کرده ویا تخم مرغ آب پز بود.البته بعضی وقتها از غیب برامون غذایی از طرف خاله ها یا مامان بزرگ میرسید.

علاوه برما دو نفر یه خانم دیگه هم توی کتابخونه کار میکرد که از کرمانشاه مامور شده بود و به ما ثبت کتاب رو یاد میداد.

یه دختر لوس سه ساله داشت و فقط در ساعات اداری با ما کار میکرد و شبها میرفت خونه . این خانم بااینکه حقوق و مزایا میگرفت یه ریال اضافه خرج نمیکرد.

یه بار که خیلی گرسنه بودم  دیدم دست دخترلوس این خانم یه بسته بسکوئیت باغ وحشه  و یه دونه هم به ما نمی داد . خلاصه من به دختر خاله ام  گفتم : من بچه بابام نیستم اگه تا آخر این بسکوئیت را نخورم  و صدای این بچه هم در نیاد . دختر خالم گفت : ببینیم و تعریف کنیم .

بچه رو با هر کلکی بود کشوندم  توی اتاق هنر دور از چشم مامان جونش و بهش گفتم :  ببینم تو میدونی یه خرگوش رو چطور میخورن ؟ گفت نه !

گفتم یه خرگوش بده تا نشونت بدم  . اون هم یه خرگوش بسکویتی در آورد و به من داد. من هم گفتم اول باید سرش رو خورد  بعد تنشو و بعد شکمشو .بعدهم خرگوش رو خوردم . بعد گفتم هی نیگاه کن یه خرگوش   دیگه توی این پاکته هی اینجا رو نیگاه کن  یه فیل . میدونی یه فیل رو چطور میخورن ؟  و جواب نه بود  و خوب این فیل هم به سرنوشت خرگوش دچار شد.خلاصه من توی پاکت ماهی و پرنده و...................... خلاصه کل حیونای جنگل رو خوردم  و بچه ی لوس خانم حتی پلک هم نزد ولی شکم  گشنه ی من یه کمی سیر شد . در تمام این مدت دختر خالم که شاهد ماجرا بود از خنده غش کرده بود .

خوب بچه های گلم این مطلب خیلی طولانی شد  بقیه ماجرا باشه برای دیدار بعد . خدا حافظ .